Dette har vore ei rimelig heftig veke. Starta fint med vekkerklokke som pipa litt for tidleg på mandag morgon. Etter jobb var det rett ut og halda Capoeira-show i gågata. Vi leika oss i eit kvarters tid ute i koselege kuldegrader. Kjempeskøy Etterpå stakk vi på bakklandet for å varma oss på ein kaffekopp.

Tysdag var det klart for generalforsamling i NTNUI. 2.5 time med organisatoriske festlegheiter.. Jau jau.. Langdrygt..

Onsdag gjorde eg ikkje stort anna enn å kjøpe meg den dyraste vekkjarklokka eg nokon gong har handla meg.. Nemleg ei Philips wake-up light. Dette er ei vekkjerklokke som simulerer ein soloppgang, og som difor vekkjer deg på ein skånsom og naturleg måte. Kjempeflott! Lenge sidan eg har vakna på ein så god måte som i dag tidleg!

I går var eg på bowling med jobben. Hederleg delt andreplass av totalt 12 deltagare. Som premie fekk eg sjokolademedalje Etterpå for vi på microbryggeriet og drakk eit par øl. Kjempetriveleg!

Etter at øllen var fortært bar det over til Storås og transjoik konsert. Som alltid leverer transjoik varene, og konsertane deira er vel eigentleg det nærmaste eg kjem metafysiske utavdæsjælopplevelser. Nok om det, fantastisk konsertband, fantastisk stemning! Transcendental meditasjon ta ‘rei en bolle!

I helga hadde gruppa vår besøk av mestre Maclau. Noko som betydde trening i 2.5 timar på fredag, trening i 2.5 time på laurdag og, you guessed it, trening i 2.5 time på søndag. Søndag var det også 10-års jubileum for Trondheimsgruppa. Så vi  hadde lang bursdagsroda, i nye lokaler (I same bygg som Motorpsycho har øvingslokale, og allereie fyrste dagen møtte eg Bent Sæther i døra!). Kjempestemning! Fredag drakk eg ein kompis som skal til New Zealand eit år ut av landet, og laurdagskvelden hadde vi ei lita capoeirasamling. Alt i alt ei perfekt helg, sjøl om eg er trøtt og utslitt i dag..

..Og end opp i pepparkakeland.. Livet har vore ein smule surrealistisk i det siste. Plutselig vil eg ikkje ha stipendiatet eg har gått heile hausten og drøymt om.. Når eg får tilbudet takkar eg nei. Eg kasta rett og slett gullbilletten ut vindauget! Og eg er overbevist om at det er det beste valget eg kunne ha gjort. Eg fortsett i ein “A4 jobb” og håpar i alle fall at eg kan få behalda vetet i nokre år til. Kall det gjerne feigt eller kva du vil. For meg var det eitt av dei tøffaste valga eg har gjort på lengje!